CUMHURİYET DÖNEMİ’NDE HALK ŞİİRİ

  • Eski halk şairleri büyük oranda okuma-yazma bilmez geleneksel usta-çırak ilişkisi içinde yetişirdi. Günümüz halk şairlerinin tamamına yakını okuma yazma bilmektedir.
  • Eskiden “cönk”lerle ve sözlü gelenekle öğrenilen halk şiiri bu asırda radyo, televizyon, gazete, dergi gibi yayın araçlarıyla her kesimden insana hızlı ve kolayca ulaşabilmektedir.
  • Eski dönemlerde aşk, ölüm ve gurbet gibi konular işlenirken değişim ve gelişimin bir sonucu olarak konular da artmış ve çeşitlilik kazanmıştır. Bunun doğal bir sonucu olarak halk şairleri de bu çeşitliliği ve değişimi eserlerinde göstermişlerdir.
  • İşçi sorunları, fakirlik gibi toplumsal konulara da yer vermişlerdir.
  • Bu asırda folklor çalışmaları, üniversitelerin “halkbilimi” dersleri koymaları, halk edebiyatının desteklenmesi gelişimi destekleyen unsurlar olmuştur.
  • Sivas, Kayseri, Erzurum, Kars, Konya gibi halk edebiyatının yaygın olduğu illerde düzenlenen “Âşık Bayramları” da halk edebiyatının unutulmasını önleyen önemli etkendir.
  • Bu dönemde şairler önemli bir değişikliklere gitmemişler, geleneksel biçim ve türleri devam ettirmişlerdir.
  • Konuşma dilini kullanmışlar, sade bir anlatımı tercih etmişlerdir.
  • Şiirler büyük ölçüde sazla birlikte söylenmeye devam etmiştir.

TEMSİLCİLER:

  • Âşık Veysel Şatıroğlu
  • Âşık Mahzuni Şerif
  • Abdurrahim Karakoç
  • Âşık Feymani
  • Âşık Reyhanî
  • Karslı Murat Çobanoğlu
  • Şeref Taşlıova

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir